CHAPTER 2

Lumapit si Sir ALbert upang kunin ag bolang tumatalbog. Habang papalapit ang guro, hindi makagalaw si Shaine. At nang nasa harapan na niya ang guro, parang naninigas ang katawang ni Shaine.

"Shaine," pangumusta ng guro. "Anong ang ginagawa mo rito?" Kinuha ng guro ang bola at sabay umupo sa tabi ni Shaine.

"Ano ang gagawin ko?" tanong ni Shaine sa sarili niya. Itinago ni SHaine ang kanyang nararamdaman at pilit na di-maapektuhan. Hindi niya ipinahalata at bagkus, pinakita niya na okey siya.

"Wala sir. Tahimik kasi rito...gusto kong mag-aral dito," sagot ni Shaine sa tanong ni Sir Albert.

"Ganun ba?" ang nasabi ni Sir Albert. Isinandig ni Sir Albert ang sarili sa upuan. ANg kanyang braso ay naka-straight at suporta para sa kanyang buong katawan. Marahil, dahil sa kapaguran nito. Naipikit ni SIr ALbert ang kanyang mga mata. At si Shaine, ipinakong tingin niya ang kanyang mata sa kanyang katabi. ANg mukha nito, mula noon, ang mga nakapikit na mga mata nito, ang matangos na ilong nito at ang mamula-mula't manipis na labi.

Nang buksan ni Sir Albert ang kanyang mga mata, dali-daling ipinukol ni SHaine ang kanyang mga mata sa ibang direkson.

"Shaine, may panyo ka ba?" tanong ni Sir Albert.

"Meron po, sir," sabi ni Shaine sabay dukot ng panyo mula sa bulsa ng kanyang palda. Ibinigay niya ito kay Sir Albert. Umupo nang tuwid si Sir Albert at ipinunas niya ang panyo ni Shaine sa kanyang noo at kamay.

"Pasensya ka na, Shaine," humingi ng paumanhin si Sir Albert. Wala kasi akong dalang panyo."

"Okey lang iyon, sir," sabi ni Shaine.

"Lalabhan ko na lang ang panyo mo," tumayo si Sir Albert. HIndi na nagsalita si Shaine. Umalis si Sir Albert at si Shaine ay napagbuntong-hinnga. Halata rin na kinikilig siya at nakangiti pa.


"Bakit nakangiti ka diyan?" tanong ng isang pamilyar na boses sa likod ni Shaine.

SOMEONE LIKE YOU

Hindi malaman ni SHaine kung ano ang sumasapi sa kanya kung nakikita nya si SIr Albert. Ang isipan niya ay lumilipad at hindi halos makapagsalita kung ang nasabing guro ay malapit lang sa kanya.

"Alam mo, SHaine... one word lang naman iyang nararamdaman mo, eh," sabi ng kaibigan ni SHaine na si Lisa, isang tanghalian sa canteen.

"Anong one word na iyan?" tanong ni Shaine na curious sa sinabi ng kaibigan.

"CRUSH," isang mahina ngunit halatang kinikilig na bigkasin ito ni Lisa.

Nabigla si Shaine. "Crush? Kailan ko pa nagustuhan si Sir Albert?" sabi ni SHaine na itinatanggi ito.

"Hoy, halata na po iyan. You can't tell a lie to me," sabi ni Lisa. "Ano naman iyang pag lumalapit si Sir ALbert ay hindi ka makagalaw. At tapos..." Tumigil sandali si Lisa at tumingin sa mga mata ni Shaine. "Nakikita ko sa mga mata na tuwang-tuwa ka na pinag-uusapan natin siya."

"Lisa, wala nmana iyon.Admiration lang talaga at iyun lang," pabulaanan ni Shaine.

"Admiration?" nagtataka si LIsa.

"Oo. Ang gwapo kaya ni SIr, ang tangkad at ang talino nun," sagot ni Shaine sabay tayo sa kanyang kinauupuan. Pinagtakhan ito ni Lisa.

"Hoy, Shaine. Saan ka pupunta?" tanong ni Lisa.

"Pupunta ako sa isang tahimik na lugar na hindi ka kasama," sagot ni Shaine at sabay umalis.

"Whatever, Shaine. Still, you can't hide to me something," pinagpatuloy sa pagkain si Lisa.


Pumunta si Shaine sa basketball court na may di-kalayuan sa canteen. Nang marating ang nasabing basketball court, umupo siya sa bleachers. Napakatahimik ng court at mabilang-daliri lamang ang mga nandoon. Sa court na nasa harap niya, may isang lalaki na naglalaro ng basketball. Tiningnan ni SHaine kung sino ang naglalaro sa harapan niya at nagulat lamang siya kung sino ang naglalaro.

"Sir Albert..." ang tanging nasabi niya nang makilala ang taong naglalaro ng basketball. Hindi mapakali si Shaine at natataranda. Kinakabahan ng makita ang guro na tumatakbo habang nag-dridribol ng bola. NAng malapit na siya sa ring, tumalon ito at ipinasok ang bola sa ring. Tumalbog ang bola at palapit ito kay Shaine kay mas lalong kinakabahan ang dalaga. Ang tunog ng talbog ng bola ay parang ingay ng talbog ng puso niya. Is this admiration?